Falstaff - Verdi, Chérubin - Massenet, La Wally - Catalani, Hérodiade - Massenet, I Capuleti e i Montechi - Bellini, La Bohéme - Puccini, Mefistofele - Boito, Faust - Gounod, Don Pasquale - Donizetti, Valurile Dunării - Grigoriu Orchestra e coro del Teatro Regio di Torino; John Mauceri Decca 452 417-2; DDD; 57'02"; 1996

Minęło półtora roku od momentu, kiedy Angela Gheorghiu zachwyciła londyńczyków swoim występem w Traviacie Verdiego. Jej pierwsza solowa płyta z jedenastoma ariami operowymi stanowi inaugurację kontraktu podpisanego przez tę młodą artystkę z wytwórnią Decca. Repertuar tego albumu jest różnorodny, generalnie jednak wywodzący się z francuskiej i włoskiej stylistyki, i zawiera role już przez Gheorghiu śpiewane, a także te, do których tylko się przymierza. Ogromnym atutem śpiewaczki jest jej przepiękny głos, który brzmi gładko w każdym rejestrze. Potwierdza to bardzo dobra technika i doskonała dykcja, dzięki którym mamy do czynienia z wyrazistym frazowaniem, ale również zrozumieć można każde słowo. To, co uderza przy wysłuchaniu tego recitalu, to inteligencja i zaangażowanie śpiewaczki w każdą z przedstawianych postaci. Czy udaje się Gheorghiu w sposób absolutnie doskonały zmierzyć się z Małgorzatą z Mefistofelesa Boita albo arią tytułowej bohaterki z La Wally Catalaniego jest już sprawą osobną i możliwą do rozstrzygnięcia przez każdego melomana indywidualnie. Dla mnie osobiście wzór Marii Callas w tych dwóch ariach pozostaje jak dotąd nieprześcigniony. Nie znaczy to, że dyskredytuję osiągnięcia młodej Rumunki. Jestem przekonany, że za kilka lat, jeżeli tylko nie popsuje swojego pięknego głosu, jej osobowość artystyczna i wnętrze nabierze właściwej dojrzałości cech nieodzownych przy interpretowaniu tych ról. Płytę otwiera aria Nanetty z Falstaffa Verdiego. Wydaje mi się, że specyficzne zabarwienie głosu bardziej predestynuje ją do roli Pani Ford, ale może poczekać powinna na nią jeszcze parę lat. Przepięknie śpiewa arię Salome z Hérodiady Masseneta, w której odbija się zmysłowość i bezgraniczne uwielbienie proroka Jana. Świetna jest w roli Małgorzaty z Fausta Gounoda aria z klejnotami daje niezaprzeczalny dowód perfekcyjnej techniki. W jedynej komicznej arii (Don Pasquale Donizettiego) brakuje mi humoru i czaru tak bardzo tu potrzebnego, choć strona wokalna pozostaje znowu bez zarzutu. Wolę Gheorghiu w rolach lirycznych i bardziej dramatycznych jako Julia czy Mimí jest czarująca i wzruszająca. Czekam więc z na ciąg dalszy w postaci kompletnych oper . Czy uda się Gheorghiu powtórzyć sukces Traviaty? Partnerująca jej orkiestra turyńskiego Teatro Regio nie należy do najlepszych, a i John Mauceri chciał chyba być bardziej indywidualistą niż tylko akompaniatorem, przez co niektóre zabiegi i koncepcje dyrygenta wydają mi się dość zagadkowe. Na pierwszym planie pozostaje jednak bardzo obiecująca śpiewaczka i to właśnie dla piękna jej głosu warto tej płyty posłuchać. [PO]